مي گويند تسليت، مي گويند اي دريغ، مي گويند زود بود هنوز، مي گويند هلاک استعدادي از اين دست، سوختن بي گاه هزار چشمه پرچراغ است، مي گويند اجل، اولاد آدمي را رعايت نمي کند. مي گويند اجل، با داس بلند دستور مي آيد و آخرين واژه يعني الوداع را از چشم هاي ما مي چيند و مي رود. مي گويند اجل همين است. اما من معتقدم که مرگ فرشته رستگاري است، نهايت سهم رهايي است. رازدار و رازپوش و محرم همه مضامين ممکن است. خسروخوبان ما نيز رهايي و رستگاري را برگزيد. اين گزينش اجتناب ناپذير ادامه بي پايان زندگي است. ما مجبور نيستيم زندگي کنيم اما مجبوريم که بميريم. در اين جبر عاشقانه، تنها عشق در اختيار ماست، پس ما چرا در اختيار عشق نباشيم؟ 15 سال پيش بر سر تمرين قرائت شعرهاي نوار «نامه ها» با صداي خسرو، همين جمله ماضي را با او در ميان گذاشتم، گفتم با نظم به چنين باوري، عاشقانه هاي مرا بخوان، او «نامه ها» را خواند و به مقصد رساند و رفت تا ما زندگان تاوان پذير، به حکم عشق، نوبت رفتن خود را به تاخير بيندازيم. خسرو خوبان اما شتاب داشت تا دريابد چرا مولانا هم خاکستر شدن بعد از سوختن را دوست مي داشته است. خسرو زودتر از من به اين شعر بي واژه رسيد. يادش گرامي باد.

سید علی صالحی

بهرام بیضایی و همسرش مژده شمسایی

برای دیدین سایز اصلی عکس به ادامه مطلب بروید

برای دیدن  عکسها به ادامه مطلب بروید 

بابك انصاري بازيگر سريال «پرواز در حباب»:

مردم باور كرده بودند كه واقعاً معتادم!